15_1. ਗੀਤਾਭੈਣ| Geetaben
ਇਹ ਗੱਲ ਓਸ ਦਿਨ ਦੀ ਏ ਜਿਹ-ਦਿਨ ਮੈਂ Leanne ਦੀ ਰਸੋਈ ਦੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲ਼ੇ ਲਾਂਘੇ ਦੀ ਕੰਧ ਚ ਅਜੇ ਵੜਿਆ, ਪਰ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਗੀਤਾਭੈਣ ਦੀ ਰਸੋਈ ਚ ਜਾ ਨਿਕਲਿਆ।
ਓਨ੍ਹੇਂ ਮੈ-ਨੂੰ ਲੁਕ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਦੇ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ ਤੇ ਜੂਠੇ ਚਮਚੇ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਬਾਕੀ ਰਸੋਈਏ ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ੋਂ ਲੰਘਦੇ ਭਓ ਖਾਵੰਦੇ ਨ। ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਦਾਇਤ ਏ ਕਿ ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਭਾਂਡੇ ਧੋਵੰਦਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਚ ਕੁਝ ਫੜਾਵਨ ਦਾ ਯਤਨ ਨਾ ਕਰਨ। ਦੋ ਹੱਥ ਨ ਮੇਰੇ... ਮੂੰਹ ਨਾਲ਼ ਨਹੀਂ ਫੜ ਲੈਣੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਭਾਂਡੇ। ਪਰ ਗੀਤਾਭੈਣ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਚਮਚਿਆਂ ਦੀ ਟੋਕਰੀ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਕਰ ਆਖਦੀ ਏ: ਹਮੇਂ ਅਭੀ ਚਾਹੀਏ।
ਮੇਰਾ ਸੰਕਟ ਇਹ ਵੈ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਇਕ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਣਾ ਏ। ਗੀਤਾਭੈਣ ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਏ, ਤੇ ਨਾ ਮੇਰੇ ਤਰਕ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੀ ਏ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਜੂਠ ਚੁੱਕੀ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਆਣ ਚੜ੍ਹਦੀ ਏ। ਇਹ ਕੰਮ ਹੀ ਜੂਠ ਦਾ ਏ। ਗੀਤਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭੈਚੋ ਚੁੱਕੀ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਆਣ ਚੜ੍ਹਦੀ ਏ: ਹਮੇਂ ਅਭੀ ਚਾਹੀਏ। ਅਸੀਂ ਜੂਠ ਦੇ ਨਲ਼ਕੇ ਦੇ ਐਨ ਐਂਡ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਵਾਂ, ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਅਸਾਂ ਦਾ ਇਨਕਲਾਬ ਹੁਣੇ ਚਾਹੀਏ। ਸਭ ਹੋਈ , ਬੀਤੀ, ਲੁਕੋਈ...ਸਭ ਕਾ ਹਿਸਾਬ ਅਭੀ ਚਾਹੀਏ।
ਮੈਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਓਦ੍ਹੇ ਹੱਥੋਂ ਚੰਮਚ ਫੜੇ, ਤੇ ਧੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਅਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ, ਮਤ-ਕਰੋ, ਮਤ ਕਰੋ?"
ਮੈਂ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਓਦ੍ਹੀਆਂ ਮਨ ਆਇਆਂ ਕਰ ਲੈਣ ਦੇਵੰਦਾਂ। ਮੈਲ਼ਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਨਵਾਂ ਕਰ ਮੋੜਦਾ ਵਾਂ। ਗੀਤਾ ਸੁਣ-ਸੁਣਾ ਲੈਵੰਦੀ ਏ, ਮੈਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਂਦਾ। ਪਰ ਗੀਤਾ ਭੈਣ ਇਤਨੀ ਕੁੱਤੀ ਏ, ਅੱਗੋਂ ਪੁਛਦੀ ਏ, ਹਮੇਂ ਕਿਉਂ ਕਰਨੇ ਦੇਤੇ ਹੋ?
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਪਏ ਜੂਠ ਦੇ ਪਹਾੜ ਚ ਚੰਮਚੇ ਡੋਬੇ, ਤੇ ਮੁੜ੍ਹ ਓਨੂੰ ਫੜਾ ਆਖਿਆ,"ਮਤ ਕਰੋ"।
ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹਮ ਤੋ ਕਹੇ ਥੇ, ਹਮੇਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਹਤੇ, ਮਤ ਕਰੋ?" ਯੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇ ਥੇ ਕੇ ਹਮੇਂ ਭੀ ਵੈਸਾ ਹੀ ਬੋਲੋ। ਹਮ ਪੁਛੇ ਥੇ, ਕਾਹੇ"? ਮੈਂ ਓਦ੍ਹੇ ਹੱਥੋਂ ਮੁੜ੍ਹ ਜੂਠੇ ਚੰਮਚੇ ਫੜੇ, ਅਰ ਧੋ ਕਰ ਓਹ-ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤ ਥਾਂ ਪਲੇਟਾਂ ਸਟੀਲ ਦੀਆਂ ਨ। ਨਾ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਨ, ਨਾ ਉਡਦੀਆਂ ਨ। ਗੀਤਾ ਇਤ ਥਾਂ ਰਸੌਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਏ ਤੇ ਇਸ ਢਾਬ੍ਹੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਗੀਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਭੈਂਚੋ ਦਸਦਾ ਏ। ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਗੀਤਾ ਦਾ ਨਾਂ ਭੈਂਚੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ, ਤੇ ਗੀਤਾ ਦਾ ਆਪ ਭੈਂਚੋ ਹੋਣਾ ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਓਂਕਿ ਓਹ ਆਪ ਭੈਣ ਏ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੋਣਾ, ਗੀਤਾ ਨਹੀਂ। ਖ਼ੈਰ।
ਓਹ ਦਸਦੀ ਏ ਕਿ ਮੈਂ ਭਾਂਡੇ ਚੰਗੇ ਮਾਂਜਦਾ ਵਾਂ। ਮੈਂ ਅੱਗੋਂ ਚੌੜ ਕਰ ਆਖਦਾ ਵਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬ ਵੀ ਲਿਖੀ ਏ। ਓਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਆਖਦੀ ਏ, "ਹਮ ਤੋ ਪੜ੍ਹ ਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਪਾਤੇ। ਕਰੇਂ ਤੋ ਕਭੀ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਤਾ ਹੈ, ਕਭੀ ਨਹੀਂ"। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਾੜੂ ਗਾਟੇ ਆਲ਼ੇ ਹੋਣਗੇ, ਜਾਂ ਭਾਂਡੇ ਲਿਸ਼ਕਾਵਣ ਵਾਲ਼ੇ?
ਕੱਲ ਦੀ ਗੱਲ ਏ, ਮੈਂ ਰਸੋਈ ਚ ਵੜਿਆ ਹੀ ਸਾ, ਆਖਦੀ "ਕਲ ਕਾਹੇ ਨਹੀਂ ਆਏ"? ਸਾਰੇ ਰਸੋਈਏ ਇਕ-ਦੂਏ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪੈਵੇ। ਗੀਤਾ ਕਿਹੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪੁਛਦੀ, ਬੱਸ ਆਖਦੀ ਏ, ਜੁਆਬ ਜਿਹੜਾ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਲੈਵੇ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੇਵੰਦਾ ਵਾਂ। ਮਖਾਂ ਮੇਰੀ ਛੁੱਟੀ ਸੀ। ਦਸਦੀ "ਕਲ ਵੋ ਆਵੇ ਥੇ"(ਅਸਾਂ ਦੇ ਢਾਬ੍ਹੇ ਦਾ ਮਾਲਿਕ)। ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ,"ਭੈਂਚੋ"? "ਕਲ ਫਿਰ ਆਵੇਂਗੇ" ਆਖ ਹੋਰ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੋ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਓਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਬੋੱਲਿਆਂ ਭੈਚੋ ਆਖਦੇ ਵਾਂ, ਇਹ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਓਹ ਭੈਂਚੋ ਹੀ ਏ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਓਹ ਥੱਥਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਸਾਰੇ ਥੱਥੇ ਹੀ ਹੋਵੰਦੇ ਨ।, ਐਵੇਂ ਭਕੋਈ ਭੁਲੱਖਾ ਹੋਂਦਾ ਏ। ਖ਼ੈਰ...
ਭੈਂਚੋ ਕਲ ਫਿਰ ਆਇਆ
ਤੁਹਾਂ ਨੂੰ ਭੈਂਚੋ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ।
ਇਹ (ਅਸਾਂ ਦੇ ਢਾਬ੍ਹੇ ਦਾ ਮਾਲਕ)ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਓਂ ਗੀਤਾਭੈਣ ਨੂੰ ਗੀਤਾਭੈਚੋ ਆਖਦਾ ਏ। ਗੀਤਾਭੈਂਚੋ-ਗੀਤਾਭੈਂਚੋ! ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਥੱਥਾ ਹੋਵੇ। ਭੈਣ ਸ਼ਬਦ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆਖ ਲੈਵੰਦਾ ਏ, ਅੱਗੇ ਦਾਤੇ ਨੇ ਟਪਲਾ ਲਾ'ਤਾ? 'ਚੋ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਗੀਤਾ by default ਹੀ ਭੈਣ ਏ, technically ਓਹ ਇਹ ਚੋ-ਚੂ ਤਾਂ ਕਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਗੀਤਾਭੈਣ ਆਪ ਦੀ ਭੈਣ ਏ, ਇੱਕੋ-ਇਕੱਲੀ ਏ।
ਭੈਚੋ ਦੇ ਆਵੰਦਿਆਂ ਹੀ ਸਾਡੀ community ਚ ਭਾਈਚਾਰੇ 'ਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਹੋ ਜਾਵੰਦਾ ਏ। ਸਭ ਨੂੰ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਖੱਲ ਦੀ ਪੈ ਜਾਵੰਦੀ ਏ। ਭੈਂਚੋ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਏ। ਸਗੋਂ ਭੈਚੋ ਵੀ ਭੈਂਚੋism ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਜਬੂਰ ਏ।, ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਭੈਂਚੋ ਹੋਵੇ।
ਓਸ ਦਿਨ:
ਭੈਚੋ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਥਨੀਧਾਰ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਲੰਮੇ ਦਾੜ੍ਹੇ ਆਲ਼ੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਸੋਈਯੇਆਂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਮਚਕੌੜੀ। ਸਾਰੇ ਆਪੋ-ਆਪਣਾ ਸਰਦਾ-ਬਣਦਾ ਮੂਤ ਕੇ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ਼ ਜਾ ਲੱਗੇ। ਮੈਂ ਪਿਹਲਾਂ ਹੀ ਖ਼ੀਰੀ ਖੁੰਝੇ ਚ ਵੜ੍ਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਵਾਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਥਾਂ ਲੱਗਣਾ-ਲਗਾਵਣਾ ਸਾ। ਰਸੌ ਚ ਮਚੀ ਤਮ੍ਹਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਮੈਂ ਨੂੰ ਗੀਤਾਭੈਣ ਦਾ ਆਖਿਆ ਚੇੱਤੇ ਆਇਆ, "ਕਲ ਫਿਰ ਆਵੇਂਗੇ"।
"ਕਲ" ਆ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾ।
ਆਜ ਯੇ ਹਮਾਰੇ ਸਾਥ ਕਾਮ ਕਰੇਂਗੇ, ਓਰ ਹਮ ਇਨ ਕੇ ਸਾਥ। ਗੀਤਾ ਲੰਘਦੀ-ਲੰਘਦੀ ਮੈਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਗਈ।
" ਮੈਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨੀ' ਸੁਝਦਾ, ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਚ ਬੋਲ ਕੇ ਦਸਦੀ ਰਹਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ"? ਮੈਂ ਆਖਿਆ।
ਬਹੁਤੀ ਸੁਹਣੀ ਗੀਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਮ ਰਵੇ ਕਾ ਬਰਤਨ ਭਿਗੋਏ ਹੈਂ। ਪਹਿਲੇ ਵੋ ਦੇਖ ਲੋ, ਬਾਕੀ ਕਾ ਹਮ ਦੇਖ ਲੇਂਗੇ। ਕਰੇਂਗੇ ਤੋ ਹੋ ਜਾਏਗਾ"।
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਕੀ ਹਿੰਮਤ ਮੈਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਤੁਰਦੇ ਨੂੰ ਰਵਾ ਫੜਾ ਜਾਵੇ? ਗੀਤਾ ਮੈਂ-ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੀ, ਤੇ ਮੈ ਨੂੰ ਗੀਤਾ ਤੋਂ ਮਾੱਸਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ।
ਏਨੇ ਚ ਪਹਿਲੇ ਭੈਂਚੋ ਨੇ ਗੀਤਾਭੈਚੋ-ਗੀਤਾਭੈਚੋ ਦੀ ਰੌਲ਼ੀ ਪਾ ਲਈ। ਗੀਤਾਭੈਣਚੋ ਨੱਸ ਕੇ ਭੈਂਚੋ ਕੋਲ਼ ਚਲੀ ਗਈ, ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਚੂਚ੍ਹੀ ਨਾਲ਼ ਚੁੱਪ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣ ਡਹਿ ਪਿਆ। ਮੈਂ ਮਾਂਜ ਸੁਹਣੇ ਲੈਵੰਦਾਂ।
ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਰਵੇ ਕੇ ਬਰਤਨ 'ਪਰ ਹੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਭੈਚੋ-ਭੈਚੋ ਦਾ soundtrack ਬਹੁਤਾ loud ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਯਕਲਖ਼ਸ ਬੰਦ ਵੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਨੁੰ ਲੱਗਿਆ ਕੋਈ ਟਟੀਹਰੀ ਆਣ ਵੜ੍ਹੀ ਏ ਰਸੋਈ ਚ, ਚੀਂ...ਚੀਂ। ਫੀਰ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਰੀ ਜਾਣ ਜੋ ਕਰਦੇ ਨ। ਕੁਝ ਜੂਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਾਂਜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਸਲ ਚ ਭੈਚੋ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਚ ਗੀਤਾਭੈਣ ਨੇ ਓਹ ਦੇ ਸਿੱਧੇ-ਪੁੱਠੇ ਬਟਨ ਨੱਪ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਤੇ ਭੈਂਚੋ ਹੋਰ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਓਹ ਹਥਲਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਨੱਸਿਆ ਆਇਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ "ਭੈਂਚੋ" ਆਖ ਕੇ ਫ੍ਰਿਜ ਚ ਜਾ ਲੁਕਿਆ। ਗੀਤਾ ਓਸ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹੀ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਪਿਆ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਦਾ ਸੋਚੀ ਜਾਵਾਂ: ਇਸ ਵੇਲ਼ੇ ਰਸੋਈ ਚ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਨ, ਤੇ ਤਿੰਨੋ ਭੈਂਚੋ। ਯਾਨੀ ਹੁਣ "ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, ਤੂੰ ਸੋਚਿਆ" ਜਾਂ ਕਿਹ ਨੇ ਕੀ ਆਖਿਆ ਲਿਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸੋ ਭੈਚੋ #3 ਭਾਂਡੇ ਧੋਵੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ
ਭੈਂਚੋ #2 ਤੇ ਭੈਂਚੋ #1 ਦਾ ਮੈਂ-ਨੁੰ ਕੋਈ ਨੀ' ਪਤਾ ਕੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਵੀਹ ਕੁ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਗੀਤਾ ਭੈਣ ਕਾਂਟੇ ਤੇ ਛੂਰੀਆਂ ਦਾ ਟੋਕਰਾ ਚੁੱਕੀ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਅਬ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਥੇ ਬੋਲੇ? ਕਿ ਮਤ-ਕਰੋ, ਮਤ ਕਰੋ?"
ਮੈਂ ਟੋਕਰੇ 'ਚੋਂ ਕਾਂਟੇ ਤੇ ਛੁਰੀਆਂ ਵੱਖ ਕੀਤੀਆਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ਼ ਬਚਿਆ ਭੈਂਚੋ ਮੋਰੀ ਚ ਸੁੱਟਿਆ। Washing pit ਨੂੰ bleach ਨਾਲ਼ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਭਾਂਡੇ ਗੀਤਾ ਨੂੰ ਫੜਾ ਆਖਿਆ,"ਮਤ ਕੀਯਾ ਕਰੋ"।
ਗੀਤਾ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਞ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਏ, ਇਤਨਾ ਕੁ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਏ— ਮੁੜ ਕਦਿ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ।
ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਲਾਂਘੇ ਚ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿੱਲੀ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਲਾਹਿਆ ਤੇ ਪੁੱਠੇ ਪੈਰੀਂ ਨੱਸ ਕੇ ਰਸੋਈ ਦੀ ਕੰਧ ਚ ਟੱਕਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੈਂ ਦੋ ਸਾਲ਼ ਪਿਛਾਂਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ ਨਿਕਲਿਆ। ਬਿੱਲੂ ਤੇ Schrodinger ਦੀਆਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਸਨ। ਬਿੱਲੂ ਨੇ ਚਾਹ ਧਰ ਲਈ ਤੇ Schrodinger ਦੀਆਂ ਬਿੱਲੀਆਂ ਵੀ ਆਣ ਕੇ ਸੋਫ਼ੇ ‘ਤੇ ਬਹਿ ਗਈਆਂ। ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ ਛੇਤੀ ਦੱਸ, ਕੀ ਹੋਇਆ?
You have taken the detour. This section was written two years after the previous chapter, and chapter that follows.
This is not quite the kitchen you just left, though some things have followed you here.
The time is wrong. Or perhaps the time is right, and the earlier chapter was somewhere else.
There is a new kitchen, a new Geetaben, and another version of the same work. There are spoons, plates, a rule about what may be handed to whom, and a person who does not seem particularly interested in following the rule.
Somewhere along the way, “tomorrow” has already happened.
**The section above is generated by an LLM; read it as an interpretive prompt, not as an authoritative account—take it with a grain of salt.**
Manu's anecdote:
Washing dishes is my second favorite thing, of course, after artistic pursuits I carry somewhat privately. Having long been an artist gives me certain advantages over most dishwashers, if not all of them. I can charm people. I manage time well, refine structure and workflow, and route it such that cooks, servers, and dishwashers do not bump into each other. I take care of my pit, making sure grease never gets past the first basin, the one with the best hose. I remember everybody's name, and always call them by their little jingle-bell name. World of full of strange creatures, who refuse to eat fish; oblivious to what they jkill every day and what is killing them, every day.I call these things soft skills. Sometimes it is staying under water for three days, sometimes having nothing to eat for three days. What is in one's hands, appears.
It is a luxury I have, many don't. And frankly, it will be too much to ask of many I have met. People have nothing left to give. Not even fucks. My charms save me a lot of trouble. I can afford it, because I hold tight onto a few things I still have, albeit privately. I cannot stay out all the time. I cannot see people all the time. I cannot tend to things all the fucking time. So I bump into walls, and make my way to different spaces. My home is the one I visit frequently. It's a beautiful beautiful place.
And oh... about the soft skills.They get me in trouble all the time.
Charms last only a short while. Demons strat poke through the thin veil, and soon: Men and women start to gnaw at each other. I can wash dishes if I get to write about it. Then I can show my fangs, join the howling wolves, and howl and howl! until victory, or death. I am not a pure wolf and I lack acute senses such as Schmittian distinction . I can play with knives only, if I get to write about it (My first job). I am a somewhat half-breed., and there is a trick in me: I am invisible. I can bump into walls and people; pass through them effortlessly.
Geeta is a good wolf. Yes, she still has to work on her bark, but she can hold her paycheck steady. I was never good at it. I am glad she could trust me with the job of wiping the floor when the party was over. What actually works: Keep your blade sharp, and let it come to you. I consider this a big advantage for those who learnt it hardway, I haven't yet. I wash stains very well, and write about it. Anyway...
I work at Lume now. High ceilings, porcelain and glass, braids tied on one side , black clothes and yellow lights, No sharp objects in sight.
Wine glasses aren't empty yet, and bottles not yet broken.
Suente!