41. ਬਾੱਕੀ ਗੱਲ | First meeting
ਪਹਿਲੀ ਮਿਲਣੀ
Leanne ਜਦੋਂ ਨਿੱਕੀ ਹੋਂਦੀ ਸੀ______________________ਜਦੋਂ Leanne ਨਿੱਕੀ ਹੋਂਦੀ ਸੀ, ਓਦੋਂ ਮੈਂ ਵੀ ਨਿੱਕਾ ਹੋਵੰਦਾ ਸਾਂ। ਅਸੀਂ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਮੁਲਕਾਂ ਚ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਂ। ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਖੋ ਗਏ। ਮੈਂ-ਨੂੰ ਓਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ foodbank ਚ ਮਿਲੀ, ਜਿਹ-ਥਾਂ ਓਹ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਵਾਂਙ ਭੁੱਖੀਭਾਣੀ ਪੁੱਜੀ ਸੀ।
ਮੇਰਾ ਓਹ-ਦੇ ਨਾਲ਼ ਬੈਠਣ ਦਾ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਪਰ ਕੁਰਸੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਖੂੰਝੇ ਚ ਪਈ ‘ਕੱਲੀ-ਕਾਰੀ ਕੁਰਸੀ ‘ਤੇ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਬਹਿ ਗਿਆ, ਵਿਚ-ਵਿਚ ਦੀ ਇਹ ਦੀ ਓਸ ਵੱਲ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਿੰਨੀ ਸੁਹਣੀ ਏ! ਹੁਣ ਮੈਂ-ਨੂੰ ਚੇੱਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅੰਞ ਸੋੱਚਿਆ ਹੀ ਸਾ ਜਾਂ ਉੱਚੀ ਦੇਣੀ ਆਖ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸਾ, ਕਿਓਂਕਿ ਮੈਂ ਦੋਵ੍ਹੇਂ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਵੰਦਾ ਵਾਂ। ਮੈਂ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਵੰਦਾ— ਕਿਓਂਕਿ ਹੋਈ ਤੀਜੀ ਗੱਲ।
ਮੈਂ-ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆਂ ਕੁਰਸੀ ‘ਪਰ ਬੈਠਿਆਂ ਵੇਖ ਓਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ coffee ਲੈ ਆਈ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ:
-Now that I brought you coffee, tell me something good
ਮਖਾਂ ਪਹਿਲੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਇਹ ਵੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਤਾਈਂ coffee ਲੈ ਆਈ ਏਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਏਵਜ਼ ਚ ਮੈਂ ਤੈਂ-ਨੂੰ ਇਤ-ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨੌਕਰੀ ‘ਤੇ ਲਵਾ ਸਕਦਾ ਵਾਂ।
-Okay, who am I, and what do I do here? She asked.
-ਤੂੰ ਸਭ ਰਸੋਈਆਂ ਦੀ ਉਸਤਾਦਣੀ ਏਂ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਤੈਂ-ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ-ਨੂੰ ਕੰਮ ‘ਤੇ ਲਵਾਉਣਾ ਪੈਵੇਗਾ।
-Done! Get me in, I will get you in too.
-ਨਹੀਂ, ਐਨੀਂ ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਂ-ਨੂੰ ਇਤ-ਥਾਂ ਕੰਮ ‘ਪਰ ਲਵਾ ਦਿੱਤਾ ਏ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੀ interview ਲੈਵੋ, ਮੈਂ-ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਂ-ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਰਸੋਈ ਚ ਕਿਸੇ ਨਿੱਕੇ-ਮੋਟੇ ਕੰਮ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਲੈਣਾ।
"How did you get here? Where are you from?"
-It is complicated. ਏਨੇਂ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਚ ਲੰਮੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਣੀ। ਸਮਝੋ, ਮੈਂ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਇਤ-ਥਾਂ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣ ਦੇ ਕੰਮ ਲੱਗਣ ਵਾਲ਼ਾ ਵਾਂ, ਤੇ ਓਹ ਵੀ ਤੁਹਾਂ-ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ਼। ਬਾਕੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਂ-ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਦਾ-ਮਾਂਜਦਾ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ ਕਿਹੇ-ਥਾਂ ਚੋਾਾੲੲੲ ‘ਤੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਅੱਜ ਦੀ coffee ਵਾਲ਼ਾ ਹੁਦਾਰ ਵੀ ਮੌੜ ਦੇਵਾਂ। <
This chapter returns to the beginning—but not quite the beginning we thought we knew. Leanne and the narrator meet at the foodbank, both carrying the remains of places they can no longer quite locate. A coffee appears before either of them has asked for one, and somehow a conversation about work, memory, and belonging begins.
The narrator says he will explain where he came from later—perhaps over another coffee. By now, you may recognize the pattern: a small kindness becomes a promise, and the promise becomes the story you have been reading.
But this version of their first meeting doesn't settle the earlier versions. It quietly places another beginning beside them. The places have shifted, the memories have merged, and the coffee is still waiting somewhere between the two of them.